ای اولین و آخرین امید
إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَکُمْ وَإِنْ یَخْذُلْکُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُکُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
اگر خدا شما را یارى کند هیچ کس بر شما غالب نخواهد شد
و اگر دست از یارى شما بردارد، چه کسى بعد از او شما را یارى خواهد کرد؟
مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند
سوره مبارکه آل عمران، آیه ۱۶۰
زن‌آقا

اوایل جوانی، همان ایام که کم‌کم سروکله خواستگار برای دخترها پیدا می‌شود و دغدغه جدید انتخاب، رهایشان نمی‌کند، دوست داشتم همسرِ “طلبه‌ی تبلیغ‌رونده” ای شوم تا همراهش بروم! بروم و زن‌آقا بشوم.
رفتن و کشف کردن را دوست داشتم؛ رفتن و تعامل با آدم‌های جدید را دوست داشتم؛ رفتن و تحمل شرایط سخت را دوست داشتم.
بزرگتر‌ که شدم، فقه و حقوق را برای «خواندن» انتخاب کردم تا رویای «آموختن» را مستقلاً محقق کنم. می‌خواستم معینه* شوم، بروم در شرایط سخت و با آدم‌های جدید بر سر احکام خدا، سروکله بزنم؛ اما تقدیر رویای آموختن را، طوری دیگر برایم رقم زد؛ بگذریم.
زن_آقا خاطرات زهرا کاردانی است از روزهای رفتنش و کشف کردنش؛ از روزهای رفتن و تعامل با آدم‌های جدید؛ از روزهای رفتن و تحمل شرایط سخت روستا.
قطعا خواندنِ شرایطی که افراد کمی می‌توانند درکش کنند، جذاب و جالب است. بخوانید

زن‌آقا خوب است اما می‌توانست مخاطب را بیشتر با خودش همراه کند، می‌توانست شخصیت‌ها را عمیق‌تر کند؛ ما منتظر جلد دومش هستیم

*معینه کاروان، به خانم‌هایی می‌گویند که همراه کاروان‌های حج، راهی می‌شوند برای گفتن احکام و کمک به خانم‌ها در مناسک.

هیاهو

هیاهوی غریب و مبهمی پیچیده در جانم
پرم از حس دلگیری که نامش را نمی دانم

تو اقیانوس سرشار از تلاطم های آرامی
و من دریاچه ی اشکی که دایم رو به طغیانم

بزن نی ، باز غوغا کن ، بزن دف ، شور بر پا کن
به هر سوزی بگریانم ، به هر سازی برقصانم

ببین آیینه وار از حس تصویر تو لبریزم
تو آرامی ، من آرامم ، پریشانی ، پریشانم

اگر شعری نوشتم رونویسی از نگاهت بود
که این دیوانگی ها را من از چشم تو می خوانم

سیده تکتم حسینی

ما غرک؟

صبح جمعه است. اسنپ گرفته‌ام از غرب تهران به قلهک.
سریع آماده شده‌ام و فراموش کردم کتابم را داخل کیفم بگذارم. موبایل هم کمتر از ده درصد شارژ دارد و باید تا برگشت نگهش دارم.
برای من که در مسیرها یا کتاب می‌خوانم یا مشغول موبایل میشوم، نبود هر دو با هم سخت است، آن هم برای مسیری نسبتاً طولانی.
نگاهم را به خانه‌های کنار اتوبان میدوزم تا حوصله‌ام سر نرود. ناخوداگاه دنبال پتو و فرش شسته شده بر بام‌ها هستم. تصویری نوستالژیک از اسفند. باید ب ذهنم یاد بدهم خانه‌ها دیگر ویلایی نیست و کمتر کسی می‌تواند و “می‌خواهد” در خانه فرش و پتو بشوید؛ نباید دنبالشان بگردد، آن هم روی خانه‌های برِ اتوبان همت و صدر.
گلدان‌های روی بالکن‌ها نظرم را جلب می‌کنند؛ گلدان‌های رنگ و وارنگ که خیلی‌هایشان خالی است و خشک شده. با خودم می‌گویم یادم باشد هفته آخر اسفند، سه گلدان سبز و سفید و قرمزی که “پتوسک”هایم را درونشان کاشتم، توی ایوان بگذارم؛ ریحان و شاهی هم بکارم. شاید امسال موفق شوم به نتیجه برسم، پارسال که نتوانستم و خراب شدند.
به رانندگی راننده توجه می‌کنم و به تمیز بودن و نبودن ماشینش تا نمره‌ام، منصفانه باشد. چند بار سبقت خطرناک می‌گیرد. بین خطوط هم حرکت نمی‌کند. اما ماشینش تمیز است و مرتب. همان ابتدا خواهش کردم گوشی‌ام را به شارژ ماشینش بزند و محترمانه قبول کرد؛ ولی خیلی بد رانندگی می‌کند. چهار از پنج باید بدهم.
به پل طبیعت میرسیم. سعی میکنم تمام آدم‌های روی پل را در چند ثانیه‌ای که فرصت دارم تا ماشین از زیر پل عبور کند، از نظر بگذرانم و نگاهشان کنم. نگاهم روی زوج جوانی که به نرده‌های پل تکیه داده‌اند و حرف می‌زنند، قفل می‌شود…
به طرح درس فردایم فکر میکنم. به کارهایی که قول داده‌ام انجام بدهم ولی فرصت نکردم و بدقول شده‌ام. به همه چیز فکر میکنم تا فرار کنم از فکر به جایی که دارم میروم؛ فکر به مصیبتی که برای دوستم افتاده و دو روز است همراهی‌ام می‌کند؛ فکر به اینکه چه باید بگویم و چه باید بکنم وقتی محیا را دیدم …
بگذریم. نمیدانم چرا به اینجا رسیدم. اصلا نمی‌خواستم این پست درباره فوت مادر دوستم باشد؛ میخواستم درباره سه ربعی بدون موبایل و کتاب بنویسم و کارهایی که کردم، ولی نشد؛ نتوانستم. ذهن که مدام روی موضوعی باشد، ناخودآگاه و مستقیم و غیرمستقیم به همان سمت میرود، حتی اگر نخواهی.

لطف میکنید برای مادر جوان دوستم فاتحه‌ای بخوانید و برای صبر دخترش، دعا کنید

عادتِ عشق

وای بر آن روزی که چیزی، حتی عشق، عادتمان شود.
عادت، همه‌چیز را ویران می‌کند از جمله عظمت دوست داشتن را، تفکر خلاق را، عاطفه جوشان را…
عاشق کم است، سخن عاشقانه فراوان.

روزگاری‌ است چه بد، که دیگر کلامِ عاشقانه، دلیلِ عشق نیست؛ و آوازِ عاشقانه‌ خواندن، دلیلِ عاشق بودن

نادر ابراهیمی – یک عاشقانه آرام

فسنجون

من از جمله افرادی بودم که از فسنجون خوششون نمی‌اومد؛ دهن نمیزدم بهش و به نظرم یه غذای بدمزه و زشت می اومد😅
ولی چند سالیه که ازش خوشم اومده و میخورم و حتی دو سه بار هم درستش کردم و کم کم دارم عاشقش میشم😉
گردو سابیده شده رو با یک مقدار آب سرد تو قابلمه میریزم و وقتی آب جوش اومد زیرش رو کم میکنم و میذارم دو ساعت با شعله کم حرارت ببینه. آبش که کم شد، دوباره نیم استکان آب سرد میریزم روش.
🌸 آب سرد باعث میشه گردو زودتر روغن پس بده🌸
مرغ رو هم با پیاز و یک کم نمک و زردچوبه و یک کوچولو دارچین، تو قابلمه جداگانه، میذارم بپزه.
بعد دوساعت که گردو حسابی پخت و روغن داد، رب انار میریزم و یک کم شکر. بسته به میزانی که بخوام شیرین یا ملس یا ترش بشه، هم میزنم و میزان رب و شکر رو تنظیم میکنم. یک کم که باهم جوش خوردن، مرغ ها رو بهشون اضافه میکنم. چند تا آلو خورشتی هم برای کم کردن گرمی گردو داخل خورش میندازم. حدود نیم ساعت صبر میکنم تا مرغ ها خوب با مخلوط گردو و رب انار بپزن و بعد سرو میکنم😀

نمیدونم چرا فسنجون غذای سختیه تو ذهنمون، در صورتیکه خیلی آسونه فقط زمان بره پختش

  • تیر ۱۳۹۸
  • اردیبهشت ۱۳۹۸
  • اسفند ۱۳۹۷
  • بهمن ۱۳۹۷
  • دی ۱۳۹۷
  • آذر ۱۳۹۷
  • آبان ۱۳۹۷
  • مهر ۱۳۹۷
  • شهریور ۱۳۹۷
  • مرداد ۱۳۹۷
  • تیر ۱۳۹۷
  • خرداد ۱۳۹۷
  • اردیبهشت ۱۳۹۷
  • فروردین ۱۳۹۷
  • اسفند ۱۳۹۶
  • بهمن ۱۳۹۶
  • دی ۱۳۹۶
  • آذر ۱۳۹۶
  • آبان ۱۳۹۶
  • مهر ۱۳۹۶
  • شهریور ۱۳۹۶
  • مرداد ۱۳۹۶
  • تیر ۱۳۹۶
  • خرداد ۱۳۹۶
  • اردیبهشت ۱۳۹۶
  • فروردین ۱۳۹۶
  • اسفند ۱۳۹۵
  • بهمن ۱۳۹۵
  • دی ۱۳۹۵
  • آذر ۱۳۹۵
  • آبان ۱۳۹۵
  • مهر ۱۳۹۵
  • شهریور ۱۳۹۵
  • مرداد ۱۳۹۵
  • تیر ۱۳۹۵
  • خرداد ۱۳۹۵
  • اردیبهشت ۱۳۹۵
  • فروردین ۱۳۹۵
  • اسفند ۱۳۹۴
  • بهمن ۱۳۹۴
  • دی ۱۳۹۴
  • آذر ۱۳۹۴
  • آبان ۱۳۹۴
  • مهر ۱۳۹۴
  • شهریور ۱۳۹۴
  • مرداد ۱۳۹۴
  • تیر ۱۳۹۴
  • خرداد ۱۳۹۴
  • اردیبهشت ۱۳۹۴
  • فروردین ۱۳۹۴
  • اسفند ۱۳۹۳
  • بهمن ۱۳۹۳
  • دی ۱۳۹۳
  • آذر ۱۳۹۳
  • آبان ۱۳۹۳
  • مهر ۱۳۹۳
  • شهریور ۱۳۹۳
  • مرداد ۱۳۹۳
  • تیر ۱۳۹۳
  • خرداد ۱۳۹۳
  • اردیبهشت ۱۳۹۳
  • فروردین ۱۳۹۳
  • اسفند ۱۳۹۲
  • بهمن ۱۳۹۲
  • دی ۱۳۹۲
  • آذر ۱۳۹۲
  • آبان ۱۳۹۲
  • مهر ۱۳۹۲
  • شهریور ۱۳۹۲
  • مرداد ۱۳۹۲
  • تیر ۱۳۹۲
  • خرداد ۱۳۹۲
  • اردیبهشت ۱۳۹۲
  • فروردین ۱۳۹۲
  • اسفند ۱۳۹۱
  • بهمن ۱۳۹۱
  • دی ۱۳۹۱
  • آذر ۱۳۹۱
  • آبان ۱۳۹۱
  • مهر ۱۳۹۱
  • شهریور ۱۳۹۱
  • مرداد ۱۳۹۱
  • تیر ۱۳۹۱
  • خرداد ۱۳۹۱
  • اردیبهشت ۱۳۹۱
  • فروردین ۱۳۹۱
  • اسفند ۱۳۹۰
  • بهمن ۱۳۹۰
  • دی ۱۳۹۰
  • آذر ۱۳۹۰
  • آبان ۱۳۹۰
  • مهر ۱۳۹۰
  • شهریور ۱۳۹۰
  • مرداد ۱۳۹۰
  • تیر ۱۳۹۰
  • خرداد ۱۳۹۰
  • اردیبهشت ۱۳۹۰
  • فروردین ۱۳۹۰
  • اسفند ۱۳۸۹
  • بهمن ۱۳۸۹
  • دی ۱۳۸۹
  • آذر ۱۳۸۹
  • آبان ۱۳۸۹
  • مهر ۱۳۸۹
  • شهریور ۱۳۸۹
  • مرداد ۱۳۸۹
  • تیر ۱۳۸۹
  • خرداد ۱۳۸۹
  • اردیبهشت ۱۳۸۹
  • فروردین ۱۳۸۹
  • اسفند ۱۳۸۸
  • بهمن ۱۳۸۸
  • دی ۱۳۸۸
  • آذر ۱۳۸۸
  • آبان ۱۳۸۸
  • مهر ۱۳۸۸
  • شهریور ۱۳۸۸
  • مرداد ۱۳۸۸
  • تیر ۱۳۸۸
  • خرداد ۱۳۸۸
  • اردیبهشت ۱۳۸۸
  • فروردین ۱۳۸۸
  • اسفند ۱۳۸۷
  • بهمن ۱۳۸۷
  • دی ۱۳۸۷
  • آذر ۱۳۸۷
  • آبان ۱۳۸۷
  • مهر ۱۳۸۷
  • شهریور ۱۳۸۷
  • مرداد ۱۳۸۷
  • تیر ۱۳۸۷
  • خرداد ۱۳۸۷
  • اردیبهشت ۱۳۸۷
  • فروردین ۱۳۸۷
  • تیر ۱۳۸۵
  • خرداد ۱۳۸۵
  • اردیبهشت ۱۳۸۵
  • فروردین ۱۳۸۵
  • اسفند ۱۳۸۴
  • بهمن ۱۳۸۴
  • دی ۱۳۸۴
  • آذر ۱۳۸۴
  • شهریور ۱۳۸۴
  • فاطمه خانوم

    هم‌اسم من است؛ البته نمی‌دانم در شناسنامه‌اش سیده فاطمه است یا فاطمه سادات. گمانم “فاطمه” خالی باشد؛ فکر نکنم طالبان “سید بودن” را در شناسنامه‌ها ثبت میکرده.
    آمده کمک مامان؛ فاطمه خانم را می‌گویم. هم‌سن‌و‌سال هم هستیم. اولین‌بار که دیدمش فکر میکردم حداقل پنج سالی از من بزرگتر است ولی از مامان شنیدم، هم‌سن من است، حتی یکی دو سال کوچیکتر.
    تفاوت‌هایمان برایم پررنگ‌تر بود تا شباهتمان. من، “سیده‌فاطمه”‌ی سی‌ودوساله‌ی ایرانی تحصیلکرده بودم و “فاطمه” خانم زن سی‌و‌دوساله اهل افغانستان که فقط سواد قرآنی داشت.
    مامان برایش چای آورد با کلوچه خرمایی تا کمی استراحت کند.
    نمی‌دانم چه شد که حرف به تمیزی خانه و جارو کشیدن کشید.
    «جمعه‌ها خونه رو جارو میزنم» جمله من بود که هنوز کامل نشده، فاطمه خانم با لهجه دری گفت «جمعه جارو مکن» گفتم چرا؟
    گفت «روزای دیگه کارای خونه‌ات رو بکن. جمعه رو بذار برای نماز، برای دعا و صلوات برای سلامتی امام زمان»*
    چند ثانیه ماندم؛ نمی‌دانستم چه بگویم.
    جمعه. امام زمان. دعا برای سلامتی. روز عبادت.
    واژه‌هایی که چند سالیست حواسم به آنها نیست.
    “فاطمه”ی تحصیلکرده‌ی ایرانی، مقهور و متحیر “سیده فاطمه” افغانستانی شده بود؛ سیده فاطمه‌ای که شاید فقط سواد قرآنی داشت، ولی معرفتش خیلی بیشتر از من بود؛ خیلی بیشتر از منِ پرادعا
    تفاوت‌هایمان برایم پررنگ‌تر شد.
    .
    * با لهجه فارسی دری، بخوانید


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۱۱:۳۶ ق.ظ روز ۲۸ بهمن ۱۳۹۷ | دیدگاه (۰)

    سلام بر بهار دل‌ها

    حیف نیست؟
    بهارِ، از سر اتّفاق
    بغلتد در دستم
    آن وقت تو نباشی؟

    vaadi.ir
    سلام بر حجت خدا در زمین،
    سلام بر مولا و آقایم مهدی
    از خدا میخواهم مرا از منتظران و پیروان و یاوران تو در برابر دشمنانت
    و از شهداى در آستانت در شمار شیفتگانت قرار دهد.


    vaadi.ir
    قسمت اول، شعری از شمس لنگرودی و قسمت دوم برداشتی از زیارت امام زمان در روز جمعه
    عکس‌ها را نوروز امسال گرفته‌ام؛ برای دیدن در سایز بزرگ روی آنها کلیک کنید


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۹:۳۰ ق.ظ روز ۰۱ فروردین ۱۳۹۴ | دیدگاه (۰)

    کجایی؟

    گفته اند روز نیمه شعبان مستحب است زیارت شما در هر زمان و هرمکان و تاکید کرده اند در سرداب سر من رای باشد.

    اما این روزها، سرداب و سامرا محاصره است … و دلهای ما در تب و تاب

    کجایی آقا جان؟ کجایی

     ۲۰۱۴۰۶۱۳۰۳۴۱۱۳_IMG_3470


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۱۱:۲۴ ق.ظ روز ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ | دیدگاه (۲)

    خدای عشق

    ایــن داغ دوری در جـــوانی پـــیـــرمــان کـــرد
    از زنــدگـــی بــاور کن آقــــا ســـیرمــان کــرد

    این قسمـــت مـــا بود و تقــدیری غــم‌انگیز
    با قـــصهٔ هجـــرت، خــــدا درگیــــرمـــان کــرد

    از بس خدای عــشق خـواندیـمت شنـیدی
    نیـش زبـــان عــدّه‌ای تــکـــفیرمــــان کــرد

    بس ناسپــاسی‌هــــا که در ایّام هجــــران
    پیـــش بزرگــــی‌های تو تحـــقیرمـان کــــرد

    تنـــگ غُـــــروب جُـــمعه این هفـــته هم باز
    بدجور جــای خـالی‌اَت دلگـــیرمان کــرد

    یک جمعه‌ی دیگر بود، امروز …


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۵:۱۹ ب.ظ روز ۰۵ فروردین ۱۳۹۰ | دیدگاه (۰)

    کوله‌بارِ غم

    زیرِ سنگینی بار معصیت خم می‌شویم
    روی دوشت کوله‌باری مملو از غم می‌شویم

    انتظارِ انتظار از ما نداری، وایِ ما
    پرده‌برداری شود، رسوای عالم می‌شویم

    گرچه می‌دانم چرا دلواپسی آقا! ولی
    غصه‌ی ما را نخور، یک‌روز آدم می‌شویم

    ما که با خشکیدگیِ چشمه‌های چشممان
    روضه‌ی جدت که باشد، مثل زم‌زم می‌شویم

    ما عزاداران بی‌تابی که دیگر سالهاست
    طی نگشته، باز دلتنگ محرم می‌شویم

    بامدادِ جمعه‌ها شادیم چون شاید ظهور …
    باز هم تا شب نمی‌آیی و در هم می‌شویم

    دوستت داریم اما حیف عاشق نیستیم
    بعد از عمری اگر باقی‌ست کم‌کم می‌شویم

    علی‌اصغر ذاکری


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۴:۳۲ ب.ظ روز ۱۳ اسفند ۱۳۸۹ | دیدگاه (۰)

    و این بحر طویل است …

    عصر یک جمعه‌ی دلگیر،
    دلم گفت بگویم، بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیدست؟
    چرا آب به گلدان نرسیدست؟
    چرا لحظه باران نرسیده است؟

    و هرکس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیدست، به ایمان نرسیدست

    و غم عشق به پایان نرسیدست.

    بگو حافظ دل‌خسته ز شیراز بیاید،
    بنویسد
    که هنوزم که هنوز است، چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیدست؟
    و چرا کلبه‌ی احزان به گلستان نرسیدست؟

    دل عشق ترک خورد؛
    گل زخم، نمک خورد؛
    زمین مرد؛
    زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،
    فقط برد،
    زمین مرد،
    زمین مرد،
    خداوند گواه است،
    دلم چشم به راه است
    و در حسرت یک پلک نگاه است
    ولی حیف نصیبم فقط آه است
    و همین آه خدایا برسد کاش به جائی؛
    برسد کاش صدایم به صدایی

    عصر این جمعه‌ی دلگیر
    وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،
    تو کجائی گل نرگس؟

    به خدا آه نفس‌های غریب تو که آغشته به حزنی است ز جنس غم و ماتم،
    زده آتش به دل عالم و آدم
    مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده‌ای ای عشق مجسم
    که به جای نم شبنم
    بچکد خون جگر، دم به دم از عمق نگاهت

    نکند باز شده ماه محرم که چنین می‌زند آتش به دل فاطمه، آهت
    به فدای نخ آن شال سیاهت

    به فدای رخت ای ماه
    بیا،
    صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم توئی،
    آجرک الله

    عزیز دو جهان یوسف در چاه
    دلم سوخته از آه نفس‌های غریبت
    دل من بال کبوتر شده
    خاکستر پرپر شده
    همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج
    نفس گشته هوایی
    و سپس رفته به اقلیم رهایی
    به همان صحن و سرائی که شما زائر آنی
    و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت
    زیر رکابت
    ببری تا بشوم کرب‌و‌بلائی

    به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد
    نگهم خواب ندارد
    قلمم گوشه دفتر، غزل ناب ندارد
    شبِ من، روزن مهتاب ندارد

    همه گویند به انگشت اشاره
    مگر این عاشق بیچارهٔ دل‌دادهٔ دل‌سوخته، ارباب ندارد

    تو کجائی؟
    تو کجائی شده‌ام باز هوایی
    شده‌ام باز هوایی

    گریه کن
    گریه و خون گریه کن آری
    که هر آن مرثیه را خلق شنیده‌ست
    شما دیده‌ای آن را
    و اگر طاقتتان هست
    کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم
    و خودت نیز مدد کن
    که قلم در کف من هم‌چو عصا در ید موسی بشود
    چون تپش موجِ مصیبات بلند است
    به گستردگی ساحل نیل است
    و این بحر طویل است

    و ببخشید اگر این مخمل خون بر تن تب‌دار حروف است
    که این روضه‌ی مکشوف لهوف است

    عطش بر لب عطشان لغات است
    و صدای تپش سطر به سطرش همگی «موج مزن آب فرات» است

    و ارباب همه سینه زنان،
    کشتی آرام نجات است.
    ولی حیف که ارباب، قتیل العبرات است.
    ولی حیف که ارباب، اسیرالکربات است.
    ولی حیف هنوزم که هنوز است،
    حسین بن علی تشنه‌ی یار است.

    و زنی محو تماشاست ز بالای بلندی،
    الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال
    و سپس آه  که «الشمرُ…»
    خدایا چه بگویم که
    «شکستند سبو را و بریدند…»

    دلم تاب ندارد
    به خدا باخبرم می‌گذرم از تپش روضه
    که خود غرق عزائی
    تو خودت کرب‌و‌بلائی

    قسمت می‌دهم آقا
    به همین روضه که
    در مجلس ما نیز بیایی
    تو کجائی؟

    تو کجائی؟

    سید حمیدرضا برقعی

    پ.ن: تقطیع و خط‌ به خط کردن جملات این بحرطویل، با سبک خواندن خودم بوده و شاید شاعر، انسجام و تقطیع دیگری را برای این عالی‌ترین ابیات در نظر گرفته باشند.


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۴:۵۶ ب.ظ روز ۰۳ دی ۱۳۸۹ | دیدگاه (۴)

    فطریه ما شیعیان

    سالیانیست در غیبت شما، قوت غالبم غصه است و غم

    فطریه ام را حساب کنید آقا

     


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۳:۱۹ ب.ظ روز ۳۰ شهریور ۱۳۸۸ | دیدگاه (۰)