قرآنم (قسمت اول)

بابا برایم سوغات آورده بودند؛ از مدینه
بچه‌های کلاسِ حفظ قرآنِ مدرسه، همه‌شان یکی یکدانه داشتند؛ از کجا آورده بودند، یادم نیست، فقط یادم است در ایران پیدا نمیشد. من ولی عاشقش شده بودم.
عاشق قطع‌ش، خط‌ش، حاشیه‌هایش، رنگش
بابا که می‌خواستند بروند عمره، مشخصاتش را برایشان گفتم. “این اندازه است بابا؛ جلدش فلان رنگ است؛ کاغذهایش نرم است؛ دکه‌ی روبروی بقیع حتما دارد و …” اینترنت نبود و فقط خصوصیاتش را برای بابا گفتم و بعد از چند هفته قرآن عزیزم، در دستم بود.
محبوبه که کلاس حفظ برایمان گذاشت، با قرانم، “مریم” را حفظ کردم. در حاشیه‌هایش گاهی نکاتی می‌نوشتم. شب‌های قدر بر سرم می‌گرفتم. دو بار با خودم به مدینه برگشت؛ مشهد رفت؛ سوریه رفت؛ کربلا و نجف و سامرا رفت. شمال و یزد و اصفهان و کیش رفت. همیشه با من بود.
شب‌های قدرِ رمضانِ هشتاد و نه آخرین سفرم با “او” شد.
شبِ بیست و سه رمضان، در یک متری ضریحِ ارباب، دادم به دستِ دخترِ عربی تا قرآن به سر بگیرد و مشغول دعا شدم تا دختر، اعمالش تمام شود. چند دقیقه‌ای که گذشت، برگشتم و دیدم نیست… دختر نبود؛ رفته بود و “او” را، قرآن عزیزم را، با خودش برده بود. حتما فکر کرده بود یکی از قران‌های حرم است و با خود برده بود. یخ کردم. سرم را می‌چرخاندم شاید پیدایش کنم. ولی مگر در بین آن حجمِ زیاد از خانم‌های چادرعربی به سر، می‌توانستم پیدایش کنم؟ مستأصل و نگران به سمت نزدیکترین محل ادعیه و قران‌ها رفتم؛ نبود. قفسه‌ی بعدی، نبود. قفسه‌ی دورتر، نبود. قفسه‌های صحن، نبود؛ نبود و نبود.
انگار تکه‌ای از من جدا شده بود.
حتما هرکس مرا دیده بود فکر کرده بود اشک‌های سرازیر از چشمانم، بخاطر توبه و انابه به درگاه خداست. ولی من، برای از دست دادنِ قرآنم گریه می‌کردم. قرآنی که مثل یک دفتر خاطرات، سال‌ها با من بود، همه‌جا.
ده سال از آن رمضان می‌گذرد. تا سال‌ها هروقت به کربلا می‌رفتم، همچنان قفسه‌های قرآن حرم را، به امید یافتن قرآنم می‌گشتم. رو به ضریح می‌کردم و می‌گفتم “قرآنم را پَس نمی‌دهید؟”
بعدها فهمیدم گم‌شدنِ قرآنم در شب قدر، شاید یکی از بزرگترین درس‌های زندگی‌ام بود؛ دل نبستن؛ وابسته نشدن و کَندن.

اما هنوز به این فکر میکردم که سرنوشت “او” چه شد؟ دست چه کسانی افتاد؟ تا چند سال در حرم ماند؟ پلاسیده شد؟ رنگِ جلدش رفت؟ حاشیه‌نویسی‌هایم چه؟ وقتی کسی “او” را گرفته تا بخواند، حاشیه‌های من را هم خوانده؟ صفحه‌ی اولش که اسمم را نوشته بودم، دیده؟ چند بار در حرم “سیده فاطمه مطهری” از زبانِ زائری که صفحه‌ی اول قرآنم را دیده، برده شده؟

خاطرات زنان جانباز

هفته پیش کتابی خواندم که خاطرات چند زن که در دوران جنگ هشت ساله جانباز شده بودند را نوشته بود.

کتاب انگار هیچ ویراستاری نداشت. نویسنده هم خیلی قوی و کاربلد نبود. با چند خانم درباره چگونگی مجروحیت‌شان و زندگی‌شان مصاحبه کرده بود و مصاحبه‌ها را پیاده و منتشر کرده بود. بدون ویرایش متن و کم کردن اضافات صحبت‌ها؛ با غلط‌های فراوان نگارشی و ویراستاری.

ولی موضوع کتاب و سوژه‌های انتخاب شده برای من جدید بود و جالب. مخصوصا خاطره اول که خاطره خانمی بود که وقتی حدود سیزده ساله و دخترمدرسه‌ای بوده، مدرسه‌شان توسط هواپیماهای بعثی بمباران میشود و خیلی از دانش‌آموزان به طرز فجیعی شهید و مجروح میشوند. مدرسه زینبیه شهر میانه. این موضوع و اتفاق ناگوار، اندازه‌ی یک کتاب به تنهایی جای کار و نوشتن دارد؛ حتی می‌تواند وسوژه فیلم و مستند باشد.

آیینه خیلی هم نباید راستگو باشد

پیشانی ام را بوسه زد در خواب، هندویی
شاید از آن ساعت طلسمم کرده جادویی

شاید از آن پس بود که با حسرت از دستم
هر روز سیبی سرخ می افتاد در جویی

از کودکی دیوانه بودم، مادرم می گفت:
از شانه ام هر روز می چیده است شب بویی

نام تو را می کَند روی میزها هر وقت
در دست آن دیوانه می افتاد چاقویی

بیچاره آهویی که صید پنجه ی شیری است
بیچاره تر شیری که صید چشم آهویی

اکنون ز تو با ناامیدی چشم می پوشم
اکنون ز من با بی وفایی دست می شویی

آیینه خیلی هم نباید راستگو باشد
من مایه ی رنج تو هستم، راست می گویی

مادر

پریروز مامان برگشتن بهم گفتن “زانوهات برا چی درد میکنه؟” گفتم: “زانوهای من؟ از کجا فهمیدین زانوهام درد میکنه؟” گفتن: “از نماز خوندنت”

کپ کردم!
چون چند وقته زانوهام درد میکنه ولی به مامان چیزی نگفتم و دردش هم اونقدر زیاد نبوده که تاثیر خیلی زیادی روی خم و راست شدنم موقع نماز بذاره، ولی همون مقدار کمی که شاید تاثیر گذاشته رو، مامان فهمیدن. خیلی برام عجیب بود. آخه چطور متوجه شدن؟ و دقیقا هم فهمیدن درد از زانوهاست!

مادر است دیگر، بچه‌اش رو اسکن میکنه و بدون هیچ حرفی، متوجه درد و ناراحتیش میشه.

بروم؟ نروم؟

بروم؟ نروم؟
بروم؟ نروم؟

از امروز صبح که خیلی اتفاقی کد را وارد کردم و پیام آمد که می‌توانم بروم، هزار بار از خودم پرسیدم “بروم یا نروم؟” هزار بار دیگر هم از سیداحمد پرسیدم “بروم یا نروم؟”

مستأصل و درمانده و گیجم
برایم دعا کنید.

بادمجون سرخ‌کرده

بادمجان رو که می‌خواین سرخ کنید، قبلش یک کم ماست بمالید بهش!
به شدت مقدار روغنی که مصرف میشه، پایین میاد، بدون اینکه تغییری در طعم بادمجون‌ها ایجاد بکنه

  • شهریور ۱۳۹۹
  • مرداد ۱۳۹۹
  • تیر ۱۳۹۹
  • خرداد ۱۳۹۹
  • اردیبهشت ۱۳۹۹
  • فروردین ۱۳۹۹
  • اسفند ۱۳۹۸
  • مهر ۱۳۹۸
  • شهریور ۱۳۹۸
  • مرداد ۱۳۹۸
  • تیر ۱۳۹۸
  • خرداد ۱۳۹۸
  • اردیبهشت ۱۳۹۸
  • فروردین ۱۳۹۸
  • اسفند ۱۳۹۷
  • بهمن ۱۳۹۷
  • دی ۱۳۹۷
  • آذر ۱۳۹۷
  • آبان ۱۳۹۷
  • مهر ۱۳۹۷
  • شهریور ۱۳۹۷
  • مرداد ۱۳۹۷
  • تیر ۱۳۹۷
  • خرداد ۱۳۹۷
  • اردیبهشت ۱۳۹۷
  • فروردین ۱۳۹۷
  • اسفند ۱۳۹۶
  • بهمن ۱۳۹۶
  • دی ۱۳۹۶
  • آذر ۱۳۹۶
  • آبان ۱۳۹۶
  • مهر ۱۳۹۶
  • شهریور ۱۳۹۶
  • مرداد ۱۳۹۶
  • تیر ۱۳۹۶
  • خرداد ۱۳۹۶
  • اردیبهشت ۱۳۹۶
  • فروردین ۱۳۹۶
  • اسفند ۱۳۹۵
  • بهمن ۱۳۹۵
  • دی ۱۳۹۵
  • آذر ۱۳۹۵
  • آبان ۱۳۹۵
  • مهر ۱۳۹۵
  • شهریور ۱۳۹۵
  • مرداد ۱۳۹۵
  • تیر ۱۳۹۵
  • خرداد ۱۳۹۵
  • اردیبهشت ۱۳۹۵
  • فروردین ۱۳۹۵
  • اسفند ۱۳۹۴
  • بهمن ۱۳۹۴
  • دی ۱۳۹۴
  • آذر ۱۳۹۴
  • آبان ۱۳۹۴
  • مهر ۱۳۹۴
  • شهریور ۱۳۹۴
  • مرداد ۱۳۹۴
  • تیر ۱۳۹۴
  • خرداد ۱۳۹۴
  • اردیبهشت ۱۳۹۴
  • فروردین ۱۳۹۴
  • اسفند ۱۳۹۳
  • بهمن ۱۳۹۳
  • دی ۱۳۹۳
  • آذر ۱۳۹۳
  • آبان ۱۳۹۳
  • مهر ۱۳۹۳
  • شهریور ۱۳۹۳
  • مرداد ۱۳۹۳
  • تیر ۱۳۹۳
  • خرداد ۱۳۹۳
  • اردیبهشت ۱۳۹۳
  • فروردین ۱۳۹۳
  • اسفند ۱۳۹۲
  • بهمن ۱۳۹۲
  • دی ۱۳۹۲
  • آذر ۱۳۹۲
  • آبان ۱۳۹۲
  • مهر ۱۳۹۲
  • شهریور ۱۳۹۲
  • مرداد ۱۳۹۲
  • تیر ۱۳۹۲
  • خرداد ۱۳۹۲
  • اردیبهشت ۱۳۹۲
  • فروردین ۱۳۹۲
  • اسفند ۱۳۹۱
  • بهمن ۱۳۹۱
  • دی ۱۳۹۱
  • آذر ۱۳۹۱
  • آبان ۱۳۹۱
  • مهر ۱۳۹۱
  • شهریور ۱۳۹۱
  • مرداد ۱۳۹۱
  • تیر ۱۳۹۱
  • خرداد ۱۳۹۱
  • اردیبهشت ۱۳۹۱
  • فروردین ۱۳۹۱
  • اسفند ۱۳۹۰
  • بهمن ۱۳۹۰
  • دی ۱۳۹۰
  • آذر ۱۳۹۰
  • آبان ۱۳۹۰
  • مهر ۱۳۹۰
  • شهریور ۱۳۹۰
  • مرداد ۱۳۹۰
  • تیر ۱۳۹۰
  • خرداد ۱۳۹۰
  • اردیبهشت ۱۳۹۰
  • فروردین ۱۳۹۰
  • اسفند ۱۳۸۹
  • بهمن ۱۳۸۹
  • دی ۱۳۸۹
  • آذر ۱۳۸۹
  • آبان ۱۳۸۹
  • مهر ۱۳۸۹
  • شهریور ۱۳۸۹
  • مرداد ۱۳۸۹
  • تیر ۱۳۸۹
  • خرداد ۱۳۸۹
  • اردیبهشت ۱۳۸۹
  • فروردین ۱۳۸۹
  • اسفند ۱۳۸۸
  • بهمن ۱۳۸۸
  • دی ۱۳۸۸
  • آذر ۱۳۸۸
  • آبان ۱۳۸۸
  • مهر ۱۳۸۸
  • شهریور ۱۳۸۸
  • مرداد ۱۳۸۸
  • تیر ۱۳۸۸
  • خرداد ۱۳۸۸
  • اردیبهشت ۱۳۸۸
  • فروردین ۱۳۸۸
  • اسفند ۱۳۸۷
  • بهمن ۱۳۸۷
  • دی ۱۳۸۷
  • آذر ۱۳۸۷
  • آبان ۱۳۸۷
  • مهر ۱۳۸۷
  • شهریور ۱۳۸۷
  • مرداد ۱۳۸۷
  • تیر ۱۳۸۷
  • خرداد ۱۳۸۷
  • اردیبهشت ۱۳۸۷
  • فروردین ۱۳۸۷
  • تیر ۱۳۸۵
  • خرداد ۱۳۸۵
  • اردیبهشت ۱۳۸۵
  • فروردین ۱۳۸۵
  • اسفند ۱۳۸۴
  • بهمن ۱۳۸۴
  • دی ۱۳۸۴
  • آذر ۱۳۸۴
  • شهریور ۱۳۸۴
  • صبح‌ی که با من نیست

    سحری را خورده‌ایم؛ اذان گفتند و نمازمان را خواندیم؛ همسر خوابیده؛ خوابم نمی‌آید؛ کتابی که دیشب قبل افطار شروع کردم به خواندنش را می‌خوانم؛ فیلمنامه است و با خواندن هر سکانسی صحنه‌های آن را در ذهنم می‌سازم و مجسم می‌کنم. بعضی صحنه‌ها خودم را بازیگرِ نقش اول‌ش تصور می‌کنم، بعضی صحنه‌ها کارگردان میشوم و بعضی از صحنه‌ها می‌نشینم روبرویِ صفحه تلویزیون و سریال را تماشا می‌کنم. ساعت شش است؛ آفتاب کم‌کم از پنجره‌ی اتاق داخل می‌شود. چندماه پیش که کتاب را خریدم، به شکوفه قول دادم  طبقِ عادتِ همیشگی‌ام نروم آخرِ کتاب را اول بخوانم، به سختی تلاش می‌کنم به قولم پایبند باشم؛ می‌رسم به صفحه‌ی آخر کتاب؛ اشک اشک اشک؛ سطرهای آخر را تار می‌بینم و می‌خوانم و کتاب را می‌بندم و می‌زنم زیر گریه؛ هق هق گریه میکنم. نمی‌دانم گریه ام برای چیست … همسر بیدار نشود. بلند می‌شوم می‌نشینم پای لبتاپ؛ می‌دانم اگر الان درباره‌ی کتاب ننویسم، دیگر نمی‌نویسم یا سخت می‌نویسم. وارد مدیریت سایت می‌شوم و شروع می کنم به نوشتن. ساعت هفت شده و باید همسر را بیدار کنم. بلند می‌شوم پرده را کنار می‌زنم تا آفتاب و نور به گلدان‌هایم برسد؛ می‌نویسم و به “رباح” فکر می‌کنم و “حمامه”؛ چقدر دوستشان دارم. هنوز بغض دارم و نمی‌دانم دلیل‌ش چیست. صدای قرآن می‌آید، صدا زیادتر می‌شود؛ از خانه‌ی یکی از همسایه‌هاست؛ بغض‌م دوباره برمی‌گردد، صدای عبدالباسط است گمانم و سوره شمس؛ ذهنم می‌رود به چند سال پیش؛ به خانه‌ی مادربزرگم وقتی سیاه‌پوش بود و مادربزرگ رفته بود و صدایِ صوتِ سوره‌ی شمس عبدالباسط. دلم می‌گیرد و برای همسایه‌ی داغدار می‌سوزد؛ نگاهم به کتاب می‌افتد، کاش میشد حمامه را بغل کنم و ببوسم. ساعت هفت و نیم است، همسر هنوز خواب است. باید بیدارش کنم …


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۹:۳۰ ق.ظ روز ۰۳ مرداد ۱۳۹۲ | دیدگاه (۱۶)

    ۱۶ دیدگاه
    1. الناز گفت:

      سلام.پست قبلی تو که خوندم رفتم در مورد حمامه سرچ کردم. زندگی شو مختصر خوندم و دلم یه حالی شد.
      از معرفی کتاب ممنون.در اولین فرصت می خرم و می خونمش .هوایی شدم.

      • سلام علیکم
        نظرت را که خوندم، خودم هم اسم حمامه را سرچ کردم، رسیدم به این مطلب “حمامه مادر … بعد از خریدن … از سوی پیامبر اسلام و مسلمان شدن وی بر اثر شکنجه کفار قریش در مکه فلج می شود و دست و پایش از کار می افتد و در نهایت بدرود حیات می گوید.” قبلم گرفت
        موفق باشید

    2. حق گفت:

      سلام فاطمه خانوم
      وبلاگ دوست داشتنی ای دارید
      لینک شدید
      خوشحالم که یه دوست خوب پیدا کردم
      خداقل میدونم که الآن یک طرفه است…
      التماس دعا

      • سلام دوست گرامی
        نظر لطفتان هست نسبت به این وبلاگ
        اگر من دیر به دیر به وبلاگتان سر زدم، از الان عذرخواهی میکنم! من آدمِ بدی هستم نسبت به لطف دوستانم. تقصیرش گردن خودم و گرفتاری ها و زمان‌ها و البته فیدلی فیدخوان 🙂
        موفق باشید

    3. سلام؛
      یه سوال: جوابایی که به نظرات شما توی وبلاگم میدم، براتون ایمیل میشه؟

    4. انعکاس گفت:

      سلام همون روزهای اول که امپراتور عشق منتشر شد خوندمش یادم نمیاد دقیق کی بود. جالب بود! البته من فکر میکنم دلیل این که اکثر دوستان این کتاب رو دوست دارند به خاطر عاشقانه بودن این کتابه!
      و یادم نمیاد تا حالا چند نفر از قفسه ی کتابهایم امپراتور عشق رو برداشتند و خوندند! اما هر بار به هر کدوم سفارش میکردم فلانی مواظب باش آخرش رو نخونی! چون اگه آخرش رو بخونی دیگه خوندن کتاب هیچ جذابیتی نداره! مخصوصا که این کتاب درباره ی ….. نوشته شده.

      البته امپراتور عشق زیبا بود ولی داستان های قشنگ تر دیگری هم هست که به دوستان پیشنهاد میکنم حتما بخونند و زود هم بخونند!
      پارسال رمان بسیار بسیار بسیار زیبای ( نامیرا ) رو خوندم عالی بود! تنها رمانی بود که شروع میانه و انتهای عالی ای داشت. من به اقتضای کارم رمان و فیلمنامه و داستان زیاد میخونم ولی نامیرا یه چیز دیگه است حتما بخونیدش! موفق و موید باشید

      • سلام علیکم
        برای من هم عاشقانه بودن کتاب جذاب بود هم شخصیت تاریخی آخر کتاب که یکی از شخصیت های مورد علاقه من از دوران کودکی بود! شخصیتی که چندباری که سر قبرش رفتم، حسم مثل کسی بود که تازه، عزیزی را ازدست داده.
        ممنون از معرفی کتاب. نامیرا را خوندم و به نظرم قصه‌ی همه ی ماهاست! هرکس در هر زمانی که هست… مابندگانِ دنیا یا رهاشدگان از آن
        موفق باشید

    5. شاهین گفت:

      سلام علیکم

      من کلا عادت ندارم تو سایت و وبلاگا نظر بدم ولی واقعا الان که وب شما رو دیدم نظرم نسبت به زندگی مجازی تا حدی تغییر کرد و یا اینکه گوشه های دیگر زندگی اینترنتی رو هم دیدم.تا قبل از اینکه سایت شما رو توی “تریبون مستضعفین” ببینم و روش کلیک کنم نظرم درباره سایت و وبلاگ و در کل اینترنت یه کم فرق داشت و فکر نمی کردم که بشه واقعا فضای صمیمی بیرون رو توی وب وارد کرد.
      باور کنید حتی یکی از مطالب شما”لقمه های رولتی نان و پنیر” رو که میخوندم که البته باز هم عادت به خوندن این مطالب نداشتم و فقط از حس کنجکاوی و به خاطر اینکه یکی دوتا مطلبتون رو که خوندم کیف کرده بودم،خوندم و بعد از اون سراغ نظراتش رفتم،یه بنده خدایی به نام”مامان علیرضا” یه نظر نوشته بود و واقعا فضای واقعی این صحنه رو با وجودم حس کردم،یادم افتاد به اینکه مامانم غذا درست می کرد و بقیه دوستاش که نظرات مختلفشون و تجربه هاشون رو میگفتند.واقعا این نظر رو که خوندم با اینکه نصفه شب بود و همه در خواب خوش تشریف داشتند از ته دل و با صدای بلند خندیدم و الان هم که دارم این نظر رو مینویسم هنوز اثرات اون خنده بر لبم دیده میشه.
      بسیار ممنون-ایشالله بتونم مشتری دائم شما بشم و سبک وب نویسیتون رو که خیلی هم برام جالب و بدیع بود رو بکار بگیرم-در ضمن یه خاطره خوب هم برام درست شد تو وب شما

    6. رضا گفت:

      سلام خانم مطهری،
      اسم کتاب رو زحمت میکشید؟
      ممنون