ای اولین و آخرین امید
إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَکُمْ وَإِنْ یَخْذُلْکُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُکُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
اگر خدا شما را یارى کند هیچ کس بر شما غالب نخواهد شد
و اگر دست از یارى شما بردارد، چه کسى بعد از او شما را یارى خواهد کرد؟
مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند
سوره مبارکه آل عمران، آیه ۱۶۰
زن‌آقا

اوایل جوانی، همان ایام که کم‌کم سروکله خواستگار برای دخترها پیدا می‌شود و دغدغه جدید انتخاب، رهایشان نمی‌کند، دوست داشتم همسرِ “طلبه‌ی تبلیغ‌رونده” ای شوم تا همراهش بروم! بروم و زن‌آقا بشوم.
رفتن و کشف کردن را دوست داشتم؛ رفتن و تعامل با آدم‌های جدید را دوست داشتم؛ رفتن و تحمل شرایط سخت را دوست داشتم.
بزرگتر‌ که شدم، فقه و حقوق را برای «خواندن» انتخاب کردم تا رویای «آموختن» را مستقلاً محقق کنم. می‌خواستم معینه* شوم، بروم در شرایط سخت و با آدم‌های جدید بر سر احکام خدا، سروکله بزنم؛ اما تقدیر رویای آموختن را، طوری دیگر برایم رقم زد؛ بگذریم.
زن_آقا خاطرات زهرا کاردانی است از روزهای رفتنش و کشف کردنش؛ از روزهای رفتن و تعامل با آدم‌های جدید؛ از روزهای رفتن و تحمل شرایط سخت روستا.
قطعا خواندنِ شرایطی که افراد کمی می‌توانند درکش کنند، جذاب و جالب است. بخوانید

زن‌آقا خوب است اما می‌توانست مخاطب را بیشتر با خودش همراه کند، می‌توانست شخصیت‌ها را عمیق‌تر کند؛ ما منتظر جلد دومش هستیم

*معینه کاروان، به خانم‌هایی می‌گویند که همراه کاروان‌های حج، راهی می‌شوند برای گفتن احکام و کمک به خانم‌ها در مناسک.

هیاهو

هیاهوی غریب و مبهمی پیچیده در جانم
پرم از حس دلگیری که نامش را نمی دانم

تو اقیانوس سرشار از تلاطم های آرامی
و من دریاچه ی اشکی که دایم رو به طغیانم

بزن نی ، باز غوغا کن ، بزن دف ، شور بر پا کن
به هر سوزی بگریانم ، به هر سازی برقصانم

ببین آیینه وار از حس تصویر تو لبریزم
تو آرامی ، من آرامم ، پریشانی ، پریشانم

اگر شعری نوشتم رونویسی از نگاهت بود
که این دیوانگی ها را من از چشم تو می خوانم

سیده تکتم حسینی

ما غرک؟

صبح جمعه است. اسنپ گرفته‌ام از غرب تهران به قلهک.
سریع آماده شده‌ام و فراموش کردم کتابم را داخل کیفم بگذارم. موبایل هم کمتر از ده درصد شارژ دارد و باید تا برگشت نگهش دارم.
برای من که در مسیرها یا کتاب می‌خوانم یا مشغول موبایل میشوم، نبود هر دو با هم سخت است، آن هم برای مسیری نسبتاً طولانی.
نگاهم را به خانه‌های کنار اتوبان میدوزم تا حوصله‌ام سر نرود. ناخوداگاه دنبال پتو و فرش شسته شده بر بام‌ها هستم. تصویری نوستالژیک از اسفند. باید ب ذهنم یاد بدهم خانه‌ها دیگر ویلایی نیست و کمتر کسی می‌تواند و “می‌خواهد” در خانه فرش و پتو بشوید؛ نباید دنبالشان بگردد، آن هم روی خانه‌های برِ اتوبان همت و صدر.
گلدان‌های روی بالکن‌ها نظرم را جلب می‌کنند؛ گلدان‌های رنگ و وارنگ که خیلی‌هایشان خالی است و خشک شده. با خودم می‌گویم یادم باشد هفته آخر اسفند، سه گلدان سبز و سفید و قرمزی که “پتوسک”هایم را درونشان کاشتم، توی ایوان بگذارم؛ ریحان و شاهی هم بکارم. شاید امسال موفق شوم به نتیجه برسم، پارسال که نتوانستم و خراب شدند.
به رانندگی راننده توجه می‌کنم و به تمیز بودن و نبودن ماشینش تا نمره‌ام، منصفانه باشد. چند بار سبقت خطرناک می‌گیرد. بین خطوط هم حرکت نمی‌کند. اما ماشینش تمیز است و مرتب. همان ابتدا خواهش کردم گوشی‌ام را به شارژ ماشینش بزند و محترمانه قبول کرد؛ ولی خیلی بد رانندگی می‌کند. چهار از پنج باید بدهم.
به پل طبیعت میرسیم. سعی میکنم تمام آدم‌های روی پل را در چند ثانیه‌ای که فرصت دارم تا ماشین از زیر پل عبور کند، از نظر بگذرانم و نگاهشان کنم. نگاهم روی زوج جوانی که به نرده‌های پل تکیه داده‌اند و حرف می‌زنند، قفل می‌شود…
به طرح درس فردایم فکر میکنم. به کارهایی که قول داده‌ام انجام بدهم ولی فرصت نکردم و بدقول شده‌ام. به همه چیز فکر میکنم تا فرار کنم از فکر به جایی که دارم میروم؛ فکر به مصیبتی که برای دوستم افتاده و دو روز است همراهی‌ام می‌کند؛ فکر به اینکه چه باید بگویم و چه باید بکنم وقتی محیا را دیدم …
بگذریم. نمیدانم چرا به اینجا رسیدم. اصلا نمی‌خواستم این پست درباره فوت مادر دوستم باشد؛ میخواستم درباره سه ربعی بدون موبایل و کتاب بنویسم و کارهایی که کردم، ولی نشد؛ نتوانستم. ذهن که مدام روی موضوعی باشد، ناخودآگاه و مستقیم و غیرمستقیم به همان سمت میرود، حتی اگر نخواهی.

لطف میکنید برای مادر جوان دوستم فاتحه‌ای بخوانید و برای صبر دخترش، دعا کنید

عادتِ عشق

وای بر آن روزی که چیزی، حتی عشق، عادتمان شود.
عادت، همه‌چیز را ویران می‌کند از جمله عظمت دوست داشتن را، تفکر خلاق را، عاطفه جوشان را…
عاشق کم است، سخن عاشقانه فراوان.

روزگاری‌ است چه بد، که دیگر کلامِ عاشقانه، دلیلِ عشق نیست؛ و آوازِ عاشقانه‌ خواندن، دلیلِ عاشق بودن

نادر ابراهیمی – یک عاشقانه آرام

فسنجون

من از جمله افرادی بودم که از فسنجون خوششون نمی‌اومد؛ دهن نمیزدم بهش و به نظرم یه غذای بدمزه و زشت می اومد😅
ولی چند سالیه که ازش خوشم اومده و میخورم و حتی دو سه بار هم درستش کردم و کم کم دارم عاشقش میشم😉
گردو سابیده شده رو با یک مقدار آب سرد تو قابلمه میریزم و وقتی آب جوش اومد زیرش رو کم میکنم و میذارم دو ساعت با شعله کم حرارت ببینه. آبش که کم شد، دوباره نیم استکان آب سرد میریزم روش.
🌸 آب سرد باعث میشه گردو زودتر روغن پس بده🌸
مرغ رو هم با پیاز و یک کم نمک و زردچوبه و یک کوچولو دارچین، تو قابلمه جداگانه، میذارم بپزه.
بعد دوساعت که گردو حسابی پخت و روغن داد، رب انار میریزم و یک کم شکر. بسته به میزانی که بخوام شیرین یا ملس یا ترش بشه، هم میزنم و میزان رب و شکر رو تنظیم میکنم. یک کم که باهم جوش خوردن، مرغ ها رو بهشون اضافه میکنم. چند تا آلو خورشتی هم برای کم کردن گرمی گردو داخل خورش میندازم. حدود نیم ساعت صبر میکنم تا مرغ ها خوب با مخلوط گردو و رب انار بپزن و بعد سرو میکنم😀

نمیدونم چرا فسنجون غذای سختیه تو ذهنمون، در صورتیکه خیلی آسونه فقط زمان بره پختش

  • تیر ۱۳۹۸
  • اردیبهشت ۱۳۹۸
  • اسفند ۱۳۹۷
  • بهمن ۱۳۹۷
  • دی ۱۳۹۷
  • آذر ۱۳۹۷
  • آبان ۱۳۹۷
  • مهر ۱۳۹۷
  • شهریور ۱۳۹۷
  • مرداد ۱۳۹۷
  • تیر ۱۳۹۷
  • خرداد ۱۳۹۷
  • اردیبهشت ۱۳۹۷
  • فروردین ۱۳۹۷
  • اسفند ۱۳۹۶
  • بهمن ۱۳۹۶
  • دی ۱۳۹۶
  • آذر ۱۳۹۶
  • آبان ۱۳۹۶
  • مهر ۱۳۹۶
  • شهریور ۱۳۹۶
  • مرداد ۱۳۹۶
  • تیر ۱۳۹۶
  • خرداد ۱۳۹۶
  • اردیبهشت ۱۳۹۶
  • فروردین ۱۳۹۶
  • اسفند ۱۳۹۵
  • بهمن ۱۳۹۵
  • دی ۱۳۹۵
  • آذر ۱۳۹۵
  • آبان ۱۳۹۵
  • مهر ۱۳۹۵
  • شهریور ۱۳۹۵
  • مرداد ۱۳۹۵
  • تیر ۱۳۹۵
  • خرداد ۱۳۹۵
  • اردیبهشت ۱۳۹۵
  • فروردین ۱۳۹۵
  • اسفند ۱۳۹۴
  • بهمن ۱۳۹۴
  • دی ۱۳۹۴
  • آذر ۱۳۹۴
  • آبان ۱۳۹۴
  • مهر ۱۳۹۴
  • شهریور ۱۳۹۴
  • مرداد ۱۳۹۴
  • تیر ۱۳۹۴
  • خرداد ۱۳۹۴
  • اردیبهشت ۱۳۹۴
  • فروردین ۱۳۹۴
  • اسفند ۱۳۹۳
  • بهمن ۱۳۹۳
  • دی ۱۳۹۳
  • آذر ۱۳۹۳
  • آبان ۱۳۹۳
  • مهر ۱۳۹۳
  • شهریور ۱۳۹۳
  • مرداد ۱۳۹۳
  • تیر ۱۳۹۳
  • خرداد ۱۳۹۳
  • اردیبهشت ۱۳۹۳
  • فروردین ۱۳۹۳
  • اسفند ۱۳۹۲
  • بهمن ۱۳۹۲
  • دی ۱۳۹۲
  • آذر ۱۳۹۲
  • آبان ۱۳۹۲
  • مهر ۱۳۹۲
  • شهریور ۱۳۹۲
  • مرداد ۱۳۹۲
  • تیر ۱۳۹۲
  • خرداد ۱۳۹۲
  • اردیبهشت ۱۳۹۲
  • فروردین ۱۳۹۲
  • اسفند ۱۳۹۱
  • بهمن ۱۳۹۱
  • دی ۱۳۹۱
  • آذر ۱۳۹۱
  • آبان ۱۳۹۱
  • مهر ۱۳۹۱
  • شهریور ۱۳۹۱
  • مرداد ۱۳۹۱
  • تیر ۱۳۹۱
  • خرداد ۱۳۹۱
  • اردیبهشت ۱۳۹۱
  • فروردین ۱۳۹۱
  • اسفند ۱۳۹۰
  • بهمن ۱۳۹۰
  • دی ۱۳۹۰
  • آذر ۱۳۹۰
  • آبان ۱۳۹۰
  • مهر ۱۳۹۰
  • شهریور ۱۳۹۰
  • مرداد ۱۳۹۰
  • تیر ۱۳۹۰
  • خرداد ۱۳۹۰
  • اردیبهشت ۱۳۹۰
  • فروردین ۱۳۹۰
  • اسفند ۱۳۸۹
  • بهمن ۱۳۸۹
  • دی ۱۳۸۹
  • آذر ۱۳۸۹
  • آبان ۱۳۸۹
  • مهر ۱۳۸۹
  • شهریور ۱۳۸۹
  • مرداد ۱۳۸۹
  • تیر ۱۳۸۹
  • خرداد ۱۳۸۹
  • اردیبهشت ۱۳۸۹
  • فروردین ۱۳۸۹
  • اسفند ۱۳۸۸
  • بهمن ۱۳۸۸
  • دی ۱۳۸۸
  • آذر ۱۳۸۸
  • آبان ۱۳۸۸
  • مهر ۱۳۸۸
  • شهریور ۱۳۸۸
  • مرداد ۱۳۸۸
  • تیر ۱۳۸۸
  • خرداد ۱۳۸۸
  • اردیبهشت ۱۳۸۸
  • فروردین ۱۳۸۸
  • اسفند ۱۳۸۷
  • بهمن ۱۳۸۷
  • دی ۱۳۸۷
  • آذر ۱۳۸۷
  • آبان ۱۳۸۷
  • مهر ۱۳۸۷
  • شهریور ۱۳۸۷
  • مرداد ۱۳۸۷
  • تیر ۱۳۸۷
  • خرداد ۱۳۸۷
  • اردیبهشت ۱۳۸۷
  • فروردین ۱۳۸۷
  • تیر ۱۳۸۵
  • خرداد ۱۳۸۵
  • اردیبهشت ۱۳۸۵
  • فروردین ۱۳۸۵
  • اسفند ۱۳۸۴
  • بهمن ۱۳۸۴
  • دی ۱۳۸۴
  • آذر ۱۳۸۴
  • شهریور ۱۳۸۴
  • چه کسی حضور اجتماعی زنان را نادیده می‌گیرد؟

    چند ماه قبل، محدثه پیرهادی در پستی از وبلاگش درباره‌ی حضور اجتماعی خانم‌ها در جامعه و نگرش آقایان به این حضور و میزان علاقه‌مندی و اجازه‌ی کار و فعالیت دادن به خانم‌ها نوشته بود و از پارادوکسی که “برادران جبهه انقلاب اسلامی” درباره با حضور خانمها در جامعه به آن دچار شده‌اند گفته بود؛ “جمهوری اسلامی و به تعبیر دقیق تر برادرانِ‌جبهه ی انقلاب،‌ باید تکلیف خود را با حضور اجتماعی بانوان مشخص کنند و پارادوکسیکالیته ی این موضوع مهم را برای خود رفع و رجوع کنند. این که از سویی در مواقع خاص و وی‍ژه (مانند انتخابات یا برخی حضور های رسانه ایِ خانم فرهمندی!) بر طبل حضور اجتماعی خانم ها بکوبند یا پزِ حضور خانم ها در تحصیلات تکمیلی را بدهند و از سوی دیگر آنان را از امکانات و فضای رشد و استفاده ی آزادانه از توانایی ها و استعداد هایشان در حوزه هایی که می خواهند و می توانند محروم کنند،‌ پارادوکسی است که باید حل شود.”
    محدثه در قسمت دوم نوشته‌اش به تفاوت کارها و نگاه‌هایی که به فعالیتهای بانوان و آقایان می‌شود پرداخته:
    آنچه امروز تمایز اثرگذاری خواهران و برادران جبهه ی فکری-فرهنگی انقلاب را رقم زده است نه متن کارها و توانمندی های آنان که فرامتنی است که برادران (و گاهی خود ِ خواهران این جبهه ) برای آنان ساخته اند.کارهای کم مایه،‌سست و بعضا اشتباه برادران در حدّ ‌و قواره ی هزینه هایی است برای رشد جوانان جبهه ی انقلاب و در مورد خواهران فاجعه ای است که باید بارها بابت آن عذر خواست. چرا برخی اصرار دارند جبهه ی انقلاب را از نیمی از پتانسیل و استعداد بالقوه اش محروم کنند؟

    به نظر من یکی از مشکلات زنان در حضور اجتماعی‌شان، علاوه بر جدی نگرفتن‌شان! از سوی آقایان، جدی نگرفتن‌شان از سوی خود خانم‌ها و حتی خودشان است، یعنی یک خانم اعتماد به نفس کافی برای انجام کار و مدیریت آن را مخصوصاً در فضایی که نیازمند همکاری و هم‌فکری با آقایان است را ندارد، در فضاها و جلساتِ مختلط بسیاری از خانم‌ها عضو مسکوتِ جلسه یا عضوِ ممتنع و تائیدکننده را دارند و اگر خود دارای رأی و نظر خاص باشند، کمتر موفق به اثبات آن می‌شوند. (اکثریت زنان منظورم بود و زنانی که با اعتماد به نفس کافی به تحلیل و تبیین نظراتشان در هر جمعی می‌پردازند از این قاعده مستثنی هستند، چنانکه کلاً مستثنی هستند)

    نادیده‌گرفتن خانم‌ها بین هم‌جنس‌های خودشان و عدم همکاری با هم برای پیش‌برد هدف‌های مهم، نیز از نظر من یکی از مشکلات این مسیر است. این مشکل را من به شخصه هم در فضای حقیقی و گروه‌های دانشجویی و فرهنگی دیده‌ام و هم در فضای مجازی و سایت‌ها و شبکه‌های مجازی.

    یکی دیگر از کمبودهای خانم‌ها در فعالیت‌های اجتماعی، نداشتن بلندگو و تریبون‌ی برای حرف زدن و ارائه فعالیت‌هایشان است. گروه‌ها و زنان بسیاری هستند که چه در غالب فردی و گروهی در حوزه مسائل خاص زنان مشغول فعالیت هستند و چه در فعالیت‌های مختلف اجتماعی و سیاسی و فرهنگی در کنار مردان مشغول هستند ولی بخاطر نداشتن بلندگویی خاص، فعالیت‌ها و کارهایشان دیده نمی‌شود و حتی نادیده و مورد بی‌مهری قرار می‌گیرد. به نظر من اگر خانم‌ها بتوانند فعالیت‌ها، تولیدات و کارهایی را که انجام می‌دهند از طریق رسانه منتشر کنند، هم فعالیت هایشان بیشتر دیده میشد و مورد بی‌مهری قرار نمی‌گرفت و هم‌چنین خانم‌های دیگر با دیدن، شنیدن یا خواندن اینگونه فعالیت‌ها و آشنایی با این افراد و گروه‌ها به هم‌کاری و هم‌یاری و هم‌فکری با این گروه‌ها می‌پرداختند.

    به نظر من قبل از هرکس و هر حرکتی، خود زنان باید فعالیت‌ها و حضور خودشان و زنان دیگر را جدی بگیرند و با تشخیص اولویت‌ها و دغدغه‌های‌شان به فعالیت در آن زمینه بپردازند.


    نویسنده: سيده فاطمه مطهری - ساعت ۱۲:۰۰ ب.ظ روز ۳۰ خرداد ۱۳۹۱ | دیدگاه (۲۴)

    ۲۴ دیدگاه
    1. لينك‌زن گفت:

      سلام “سیده فاطمه مطهری” عزیز

      این مطلب وبلاگِ شما در قسمت “مطالب برگزیده” سایت لینک‌زن بازنشر داده شد.

      با آرزوی موفقیت

      لینک‌زن

    2. غریبه گفت:

      سلام
      من احساس میکنم با توجه به توتنایی های خانمها و ضرورت حضور در خانه و تربیت فرزندوکلام گهر بار حضرت امیر:المراه ریحانه لیست بقهرمانه
      زن برای ۸ ساعت کار اداری خلق نشده
      تشبیه حضرت امیر خیلی دقیق هست و جای بحث داره

    3. کوثر گفت:

      سلام فاطمه جان؛ عید مبعث رو تبریک می‌گم.

      یه سوال: به نظرت لزوم حضور زن در فعالیت‌های اجتماعی چیه؟ و چرا این حضور اجتماعی نیاز به دیده شدن داره؟ چرا مایلیم زنان بیشتری رو به این فعالیت‌ها وارد کنیم؟
      (می‌دونم که سؤال‌های کلی‌ای هستند، ولی دوست دارم در تکمیل دیدگاهم از نظر شما هم بهره بگیرم)

      • سلام کوثر جان . عید شما هم مبارک
        به نظرم این “حضور اجتماعی” باید تعریف بشه، ممکنه من منظورم از حضور اجتماعی یه چیز باشه، شما چیز دیگه، شخص ثالث یه مفهوم دیگه.
        از نظر من فعالیت‌های گروهی در زمینه های فرهنگی، مذهبی، اجتماعی، سیاسی …. همه میتونه یک نوع حضور اجتماعی باشه. از خانم هایی که تو مسجد جلسه قران میذارن و هر روز با هم قران میخونن و به هم یاد میدن توی این تعریفجا میگیرن تا خانم وزیر! مثلا.
        خانم ها اگه فقط تو خونه بشینن، غیر از اینکه تجربه نشون داده دچار افسردگی میشن، یک زمان خیلی زیادی که اکثراًّ بیکار هستند به بطالت گذرونده میشه. از نظر من خانم‌ها برای نشاط و سلامت روحی‌شان باید فعالیت داشته باشند. حالا یکی تصمیم میگیره بره سرکار، یکی با همسایه ها دور هم جمع میشند و هر روز قران میخونند، اشپزی به هم یاد میدن، فعالیت فرهنگی می‌کنند، گروه های دانشجویی تشکیل میدند و …
        اینکه نیاز به دیده شدن داره را صد در صد معتقد نیستم، یعنی از لحاظِ نشاط روحی و یاد گرفتن مطالب بیشتر و مفید بودن اگه در نظر بگیریم، حتما لازم نیست این فعالیت ها دیده بشه، ولی وقتی جنبه ی عمومی ش بیشتر میشه (در مقابل جنبه شخصی) و اگر فعالیت خانم ها به نوعی بیگاری کشیدن بشه یا “حالا شماها هم باشین” یا خانمها به حساب نیان و به عنوان یک نیروی مناسب و توانمند دیده نشند، باید این نیرو و توانایی را بولد کرد، تا هدر نره

    4. سلام
      در سالهایی که شاغل بودم (چه در محیط دولتی و چه خصوصی و چه تعاونیهای هنری)هرگز این حس جدی گرفته نشدن را حس نکردم، برداشتی که از این فضا داشته ام بیشتر این بوده که :محیط شغلی محیطی جدی و رقابت جویانس که همه تلاش برای بدست آوردن شرایط بهتر و صعود دارند، جنسیت خیلی تاثیر نداشته مهم این بوده که رزومه قوی داشته باشی و در کار دچار اشتباه نشوی وگرنه حتما پس زده می شدی، و بارها شاهد روند اثبات شخصیت بوده ام باز هم مرد و زن چندان مهم نبوده است کارکرد باعث می شده شخصی جدی گرفته شود یا نشود.
      اینکه در جلسات شاهد سکوت افراد هستیم بیشتر به دلیل عدم تجربه کافی آنها بوده تا جنسیت و گرنه مردی که زیاد حرف می زده اما حرف بی تدبیر مورد انتقاد و گاها تمسخر قرار گرفته
      به من سری بزن به همفکریت نیاز دارم

    5. سلام
      من با نظر مینو تا حدودی موافقم زیرا آنچه در محیط کاری ما وجود داره(شرکت مهندسی طراحی وساخت ایستگاههای مترو) سواد،تجربه کاری و دید مهندسی داشتن هست و در عین حال باید بگم در برخی جلسات من دو تیپ آدم رو دیده ام یعنی خانم هایی با ۲۰ سال سابقه که علمشان را به روز نکرده اند و در جلسات حرفی برای گفتن ندارند و خانم هایی که به خوبی از پس مخالفان خود بر می آیند و آنها را متقاعد می کنند و جدی گرفتن خانم ها به علم و تجربه آنها بر می گردد و البته به نظر من خود این مسئله هم نشات گرفته از این است که خانم ها چون کارهای مهم تری مثل وظایف مادری و همسر داری را دارند وقت کافی برای آنکه خود را تا حد زیادی درگیر شغلشان کنند ندارند و به همین دلیل بیشتر مشاهده می شود خانم های شاغل دنبال کاری روتین و بی دغدغه هستند تا هم حس در اجتماع بودنشان ارضا شود و هم بتوانند وظایف مادری و همسری خود را انجام دهند

    6. خودم گفت:

      چشم انتظار

      شبها چشمانم

      میعادگاه اشک می شوند و

      غم همنشین قلبم

      دوباره بغضهای خسته و کهنه

      اسیره گلوی سردم می شوند

      ای کسی که

      در حکایت شب پنهان شده ایی

      به عظمت آبیه دلم

      نظری کن و ببین

      این دل چه عاشقانه می تپد

      فقط در انتظاره

      آمدنه تو………!!!

    7. بحث اعتماد به نفس را شدیدا موافقم. بخشی از این عدم اعتمادبه نفس از نظر من به خود خانم ها و بخش مهم ترش به ساختارهای نظری و غیرنظری جامعه برمی گردد. این نکته که “خانم ها اعتماد به نفس ندارند،‌ مگر این که خلافش ثابت شود” از دید من، نشاندهنده ی این مطلب مهم است که این کمبود یا نبود اعتماد به نفس ، نه یک ویژگی شخصیتی خانم ها، که محصول یک فرایند اجتماعی معیوب است.
      مساله ای که مورد بحث ماست برای من به شدت صبغه ای اجتماعی دارد،‌هر چند به اثر کم کاری ها، جدی نبودن ها و بی عملی های خانم ها بر موضوع قایلم و آنان را بی تاثیر نمی دانم.
      برای من مساله ی “بحران هویت” خانم هایی شبیه خودم و پارادوکس برادران جبهه ی انقلاب در مورد این موضوع مهم تر است. بلاتکلیفی، بدترین اتفاق است. عدم حل بنیادین این بلاتکلیفی و بحران هویت،، برای آینده ی نظام به شدت خطرناک است.اتفاقا این مساله اگر لاینحل باقی بماند، در آینده وظایف مادری و همسری بانوان انقلابی را نیز(که همه بر اهمیت و اولویت داشتنش هم راییم و نمی دانم چرا آقایان احساس می کنند باید به طور مداوم این را گوشزد کنند) به مخاطره خواهد انداخت.
      ممنون که سکوت نکردی و وارد بحث شدی…
      گاهی سکوت، ابتدای مصیبت هاست…!!!

    8. شذرات گفت:

      یا معین من استعانه
      سلام فاطمه جان اعیاد مبارک
      یادداشت خوبی بود. به نظرم جدی نگرفتن خانمها از طرف جنس خودشون موضوع خیلی مهمیه و به نظر حقیر اتفاقا همین مسئله است که باعث شده آقایون اون نگرش مذکور رو داشته باشن.
      من خودم بارها در جاهای مختلفی که بودم دیدم که اگر خانمها زیر نظر یک مسئول خانم (مسئول واسط) هستند و اون خانم هم اتفاقا آگاه و به روزه، باز هم اون عده به یه نحوی زیرآبی میرن برای مرتبط شدن با مسئول آقا. نمی دونم دلیل واقعی این نوع حرکات چیه و چطور باید ریشه یابی بشه اما به نظر می رسه از این دست رفتارها هم روی نوع نگاه مردها درباره کار خانمها به خصوص در موضوعات جدی اجتماعی بی تاثیر نبوده همینه که آدم گاهی از محارمش که فعالیتهای اجتماعی دارن تکه های تلخی در این خصوص دریافت می کنه…
      (البته متاسفانه ضعف اخلاق و عدم رعایت این مهم در بعضی محیطهای مذهبی هم هست که بحث مفصلی رو می طلبه)
      اما انگار خود خانمها خیلی اصراری برای هویت یابی خودشون و پشت هم بودن ندارن.
      به نظرم این مسائل جدا نیاز به آسیب شناسی بین خود خانمها داره؛ این مسائل و باقی مباحث نوظهوری که هر از چندگاهی خودشونو نشون میدن و باعث درجا زدن خانمها میشن.
      دیگه همین دیگه فلن
      ملتمس دعا

    9. آب حیات گفت:

      سلام
      استفاده کردم.ممنون.به نظرم تاثیر تلقیناتی هست که از طرف جامعه و آقایون بهمون القا شده و کم کم خودمون هم باورش کردیم.
      چند مدت پیش بس که بهم فشار اومد از بعضی رفتارها تو گروههای مختلف یادداشتی نوشتم تحت عنوان”جنسیت گرایی”http://abehayat.persianblog.ir/post/241/ خوشحال میشم نظر شما رو هم بدونم
      موفق وموید باشد

    10. هادی گفت:

      سلام
      اعیاد شعبانیه بر شما هم مبارک
      ممنون از لطفتون برای سر زدن به وبلاگم
      من وبلاگم در واقع بازانتشار مطالب از سایت هست اما وبلاگ شما تولیدات جداگانه ای از کار روزانه تون هست و این البته اهمیت وبلاگ شما رو نسبت به وبلاگ بنده نشون میده. انشالله موفق باشین
      انشالله بروزش میکنم
      یاعلی

    11. کلوخ گفت:

      سلام، ممنون که سر زدین.

      یا علی

    12. مه‌بانو گفت:

      قدم‌رنجه فرمودید بانو 🙂

      تو این ماه مبارک؛ منو از دعای خیرت بی‌بهره نذار 🙂

    13. داداشي گفت:

      والا بلا کسی حضور زنان را نادیده نمی گیرد
      تا کی میخوای این پست را عوض نکنی؟
      شاید تا وقتی که همه مردم اعتراف کنند که حضور زنان الزامی است ؟؟؟؟

    14. سلام.
      خوب این مسئله یک چیز چند بعدی است. یک بعدش رو شما گفتید. بعدهای دیگشم فعلا بی خیال! 🙂
      نماز و روزه هایت قبول. التماس دعا.

    15. محمود گفت:

      هر جا می بینی زنی و مردی کنار هم توی محیط کار و کارش شده زنگ تفریح
      انگار اومدن سیزده بدر